ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΙΑΣ

ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΖΩΓΡΑΦΟΣ

dimitris varias1
dimitris varias2
dimitris varias3
dimitris varias4

Ο Δημήτρης Βαριάς γεννήθηκε στην Θάσο το 1961.Σπούδασε διακόσμηση στη Θεσσαλονίκη και από το 1981 άρχισε να ζωγραφίζει και να παρουσιάζει την δουλειά του. Ταξίδεψε στην Ευρώπη συνεχίζοντας την σπουδή του στα μεγάλα μουσεία της Ιταλίας-Ισπανίας- Γαλλίας και αλλού.

Έμεινε στο όρος Σινά και στις μονές Χοζεβά και Αγίου Σάββα στην Παλαιστίνη. Περιόδευσε στα ιερά προσκυνήματα του Αιγαίου και της ηπειρωτικής Ελλάδας, συνεχίζοντας την μελέτη του στην βυζαντινή και μεταβυζαντινή εικονογραφία
Το 1989 επέστρεψε στην Καλλιράχη της Θάσου όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Είναι παντρεμένος και έχει 6 παιδιά.

Συμμετοχή σε εκθέσεις

Γκαλερί ΕΞΩΣΤΗΣ Θεσσαλονίκη 1983
Πνευματικό κέντρο Κατερίνης 1984
Γκαλερί ΕΞΩΣΤΗΣ Θεσσαλονίκη 1985
Γκαλερί ΚΟΥΡΟΣ Θεσσαλονίκη 1986
Πνευματικό κέντρο Κατερίνης 1987
Λουκάκια Πάτμος 1993
Πολιτιστικός σύλλογος Πανοράματος Θεσσαλονίκη 1996
Πολιτιστικός Μάης Καπναποθήκη Καβάλα 1999
Πολιτιστικό χωριό ΑΚΟΝΤΙΣΜΑ Ν. Καρβάλη 1999
Διαδρομή 1 Δημοτικό Λαογραφικό μουσείο Καβάλας 2001
Λαογραφικό μουσείο Καλλιράχης 2002

Επίσης έλαβε μέρος σε μικρότερες εκθέσεις συλλόγων και δήμων. Έργα του υπάρχουν σε πολλά μοναστήρια, εκκλησίες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

KΩΣΤΑΣ ΛΟΒΟΥΛΟΣ

 ΓΛΥΠΤΗΣ – ΖΩΓΡΑΦΟΣ

kostas lovoulos1
kostas lovoulos2

Γλύπτης και ζωγράφος Κώστας Λόβουλος γεννήθηκε στα Λιμενάρια της Θάσου το 1954. Σπούδασε στη Θάσο και στη Θεσσαλονίκη. Μετά το στρατιωτικό επιστρέφει στα Λιμενάρια όπου μένει για 12 ημέρες μόνο. Αμφιταλαντεύεται αν θα πρέπει να ακολουθήσει τη λογική που του έλεγε να εγκατασταθεί στο τόπο του να νοικοκυρευτεί ή να υπακούσει στο «δαιμόνιο» που τον καλούσε να γνωρίσει άλλους κόσμους και άλλους πολιτισμούς. Το δίλημμα δεν κράτησε πολύ. Το ανήσυχο πνεύμα του και η μεγάλη του αγάπη για τη θάλασσα τον οδηγούν στην απόφαση να φύγει και να μπαρκάρει για τη μεγάλη περιπέτεια.

Σαν μηχανικός σε ποντοπόρα πλοία για επτά χρόνια «πιάνει» σε όλα τα λιμάνια του κόσμου. Γνωρίζει την θάλασσα, θεριό ανήμερο αλλά και λάγνα μαριόλα, που με τα θέλγητρά της σαγηνεύει τους ναυτικούς. Μπάρκα, στραπάτσα και μπουνάτσες σημαδεύουν μια μοναδική πλευρά του έργου του. Τα θέματά του τα αντλεί κυρίως από τη ζωή στη θάλασσα. Έρχεται σε επαφή και δέχεται την επιρροή πολιτισμών κυρίως της Νοτιο-ανατολικής Ασίας, πράγμα που φαίνεται στα πρώτα κυρίως του έργα.

 Ακολουθούν έργα της δεύτερης περιόδου (1993 και μετά), όπου η επιρροή των έργων της κλασσικής αρχαιότητας είναι φανερή στην καλλιτεχνική του παραγωγή. Η αναλογία, η κίνηση, το σφρίγος, η ηρεμία στις μορφές και η προσπάθεια για την απελευθέρωση του κορμιού από τη στατικότητα είναι τα νέα στοιχεία που αποτυπώνονται τώρα πια στα έργα του. «Η αρπαγή της Ευρώπης», «η ασπίδα του Έκτορα», «ο τοξότης Ηρακλής», «η Αφροδίτη», «Διόνυσος» κ.ά. είναι μερικές απ’ τις δημιουργίες της περιόδου αυτής.

 Η αγωνία που διακατέχει το Λόβουλο είναι να μπορέσει να απελευθερώσει και να αποδώσει τις μορφές. Προτιμά ασυνήθιστα και σκληρά υλικά, όπως γρανιτόπετρες, μάρμαρα, θαλασσόπετρες, πλατάνια κ.ά. που οι φυσικές μορφές τους πολλές φορές του δίνουν και τα θέματα της καλλιτεχνικής του δημιουργίας. Απ’ όλα περισσότερο προτιμά τη Θασίτικη ελιά και τον κέδρο, ιδιαίτερα μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές. «Θασία σε κέδρο», «Εξαΰλωση κ.ά. είναι δημιουργίες πάνω σε καμένα ξύλα. Τα ταλαντούχα χέρια του Λόβουλου κατορθώνουν να ζωντανέψουν το καταστραμμένο από τη πυρκαγιά ξύλο και να το δώσουν ξανά καινούργια πνοή και οντότητα.

 Ο Κ. Λόβουλος μόνος του έχει ανακαλύψει τους δρόμους της γλυπτικής και της ζωγραφικής, δεν σπούδασε σε σχολές, δεν άκουσε φθασμένους δασκάλους γλύπτες ή ζωγράφους, ίσως εκεί να οφείλεται ότι τα έργα του έχουν πνοή γνησιότητας χωρίς ίχνη ακαδημαϊσμού. Βρίσκεται ήδη στην περίοδο που συνεχώς ανακαλύπτει τις δικές του φόρμες, το δικό του μοναδικό τρόπο έκφρασης. Τα έργα του πλέον και χωρίς την υπογραφή του είναι αναγνωρίσιμα.

 Η αγωνία του καλλιτέχνη είναι τα έργα του να μείνουν αθάνατα, αιώνια, γι’ αυτό και προτιμά την απέθαντη πέτρα απ’ το φθαρτό ξύλο, αν και αυτό για πολλούς λόγους κατέχει τη μεγαλύτερη θέση σε αριθμό γλυπτών. Έργα του υπάρχουν εκτός από τη Θάσο, στην Καβάλα, Γιαννιτσά, Δράμα, Θεσ/νίκη, Αθήνα, ακόμη και στο εξωτερικό όπως στην Αγγλία, Γερμανία και Βέλγιο.

  *αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιώργου Αυγουστίδη, «Τα Λιμενάρια του Κώστα Λόβουλου», University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 1999.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΣ

 ΑΓΓΕΙΟΠΛΑΣΤΗΣ

chrisogelos1
chrisogelos2
chrisogelos3
chrisogelos4

Η οικογένεια Χρυσόγελου – αγγειοπλάστες (τσουκαλάδες ή τσικαλάδες) της Σίφνου – μετέφερε τη τέχνη της αγγειοπλαστικής στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στη Θάσο. Ο Κων/νος Π. Χρυσόγελος, απόγονος αυτής της οικογένειας, μέχρι και σήμερα συνεχίζει την παραδοσιακή τέχνη της αγγειοπλαστικής, δημιουργώντας διακοσμητικά αλλά και χρηστικά αντικείμενα.
Η Σίφνος αποτελούσε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο κέντρο εξαγωγής αγγειοπλαστών. Οι Σίφνιοι αγγειοπλάστες, για λόγους βιοποριστικούς, μετανάστευαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας είτε εποχικά, είτε μόνιμα. Όσον αφορά την εποχική μετακίνηση, την άνοιξη τακίμιαζαν από δύο μέχρι τέσσερις αγγειοπλάστες για να σχηματίσουν συντροφιές, με σκοπό να δουλέψουν συνεταιρικά εκτός νησιού και να μοιραστούν τα κέρδη. Η επιλογή της εγκατάστασης σε κάποια περιοχή, εξαρτιόταν από δύο παράγοντες. Από την ύπαρξη κατάλληλου χώματος για την παραγωγή ανθεκτικού πηλού και τον ικανοποιητικό αριθμό πληθυσμού για την απορρόφηση της παραγωγής.
Τα κεραμικά είναι δημιουργήματα μιας άμεσης ανάγκης, στα οποία αποτυπώνονται τα βιώματα, η κοινωνική πραγματικότητα που περιβάλλει τον άνθρωπο, ο τρόπος ζωής και οι συνθήκες της, οι συνήθειες και η υπόσταση του ατόμου, το πνευματικό επίπεδο και η μορφοποίηση του αισθητικού προσανατολισμού, η διαδοχή των πολιτιστικών και κοινωνικό – ιστορικών φάσεων.

(Πηγή: www.facebook.com/pages/Costis-Pottery-Thasos)

(Πηγές: www.discoverthassos.com, www.facebook.com/pages/Costis-Pottery-Thasos, www.elinepa.org)